Euskal Herriko Unibertsitatean Historia ikasi zuen. Centre de Dones Francesca Bonnemaison ikastegiak Dokumental Kreatiboan diploma eskuratu zuen (2012, Bartzelona). Halaber, Carmen Ávalosekin batera Zinema Dokumentaleko gidoigintzako prestakuntza garatu du (2013, Bartzelona). Prestakuntza espezifikoak egin ditu Víctor Ericerekin (2015, Donostia) eta Patricio Guzmánekin (2016, Madril).  2012an hainbat dokumental zuzentzen hasi zen; horien artetik aipagarria da bere lehen lana, Passatgeres. 2015ean, beste pertsona batzuekin batera GORPUTZ_GRAFIAK erakusketako komisariotzaz arduratu zen Koldo Mitxelena kulturunean (Donostia). Lan horretan, Euskal Herriko mugimendu feministaren ikerketa-lana eta genealogia jasotzen da.  2017an, Irati Gorostidirekin batera Euritan filma zuzendu zuen; filma 2017ko Kimuak katalogorako hautatu zuten. Hainbat zinemalditan egon da, besteak beste Donostia, Punto de Vista, Miradas Doc edo Málagako zinemaldian. 2017an, Huarte Arte Garaikidearen zentroak egoitza bat eskaini zion ikerketa kuratoriala gauzatzeko. Horren barruan, 2018ko ekainean, nazioarteko mintegi honen komisario izan zen: Zehar irudiak, Gatazka irudien inguruko hausnarketak. Comunicación, cultura, sociedad y política  (UNED-Espainia) masterreko ikerlaria da, eta zinemako ordezkaritzari, feminismoari eta gaur egungo gatazka politikoei loturiko gaiak aztertzen ditu.

Kartzelari buruzko askotariko narratiba zinematografikoak daude; hala ere, nire ustez, beti falta dute zerbait. Irudi hauek islatzen dutena ez dira kartzelako eguneroko baldintzak, baizik eta kartzelari buruz dugun imajinario sozialak erabiltzen dituen formak. Gelaxkak, patioak, hesiak, krimen antolatua, terrorismoa edo drogak... Aurretiko ezaugarritze hori osatzen duten elementuak dira. Hala ere, ia ezinezkoa da kartzelako eguneroko bizitza ulertzeko funtsezkoak diren gauzak irudikatzea: denboraren joana, kanpoko munduarekiko isolamendua, itxita egotearen ondorio fisiko eta psikologikoak, menderatze-espazio opakuak... Film honek gai horiek jorratzen ditu.

Grigory Kolomytsev (1990, Errusia) Errusiako Zinematografiaren Estatu Unibertsitatean (VGIK) graduatu zen, 2017an (Kott anaien tailerra). Bere lehen film laburra, Three Sisters (2015), Student Academy Awards sariaren 43. edizioko finalista izan zen. Bere hurrengo lan laburrak, Mary izenekoak 60 zinema-jaialdi baino gehiagotan hartu zuen parte, besteak beste Donostia Zinemaldia, Cairo, Camerimage eta ZINEBIn. 2017an, gradu bukaerako filma, I’m Staying, grabatu zuen Itsaso Beltzean; han bizi izan zen umetan. Donostia, Plans - Festival D’Angers, Winterthur eta beste zinemaldi batzuetan egon zen ikusgai. Chupacabra bere lehen film luzea izango da.

Niretzat oso garrantzitsua da lehen film hau haurtzaroari buruzkoa izatea; nahikoa denbora igaro da, baina sentimenduak eta oroitzapenak oraindik ere fresko daude. Itsaso ondoan jaio nintzen. Hori izan zen heriotzarekin izan nuen lehen esperientzia. Olatuen eta haizearen soinua da nire haurtzaroko soinua, eta amaren malkoak, berriz, giza sentimendu nagusia.
Andreyk, mutiko autista txikiak, benetan uste du ez dagoela heriotzarik eta bere burua sakrifikatuz gero maitasuna aurki dezakeela.
Haur sakratu txiki baten bizitza gogorrari buruzko filma da. “San Andreyren bizitza” da.

Nele Wohlatzek (1982, Hannover) artean eta zineman jaso zuen prestakuntza Karlsruhen eta Buenos Airesen. La mochila perfecta eta Tres oraciones sobre Argentina film laburrak egin zituen, bai eta Ricardo Bär  baterako zuzendaritza lana ere. Berak bakarrik zuzendutako lehen film luzea (El futuro perfecto) nazioarteko 60 zinemaldi baino gehiagotan proiektatu zen eta sari asko eskuratu zituen, Locarnoko opera prima onenari saria, adibidez.

Recife historia handia duen hiria da, baina badirudi hiri-garapenaren bidez aztarna horiek ezabatu eta aireportu baten antza eman nahi zaiola: murru altuek babestutako segurtasun pribatua duten dorre generikoak, merkataritza-guneak eta lokalizazioak lotzen dituzten hirietako autobideak. Edozein lekutan gerta litekeen film bat egin nahi dut, bertara arrazoi ezberdinak direla eta iritsi baina hiri berri horren zati ez diren pertsonei buruzkoa baita. Recifera egin nuen lehen bisitaren ondoren pentsatu nuen, “eta zergatik ez hemen?”. Aurpegi anonimo horren atzean, hiria hausturaz, samurtasunez eta bitxikeriez beteta dago.

Elena López Ikus-entzunezko komunikazioan doktorea eta zinemagilea da. Pueblo (2015) zuzendu du (Canneseko Zinemagileen Hamabostaldian estreinatu zen), baita Las vísceras (2016) ere (Locarnoko zinema-jaialdian estreinatu zen). Lacasinegra kolektiboko kidea da, eta Pas à Genève zuzendu du kolektibo horrekin. Horrez gain, Sevilla, Belfort eta Visions du réel zinemaldietan programatzaile gisa lan egin du.

Orihuelan, Levanteko herri batean jaio nintzen. Herri hori Segura ibaiak, Europako ibairik kutsatuenak, zeharkatzen du. Amarekin, amonarekin eta izebekin hazi nintzen; emakume horiek askotariko istorioak kontatzen zituzten, arratsalde bero luze eta itogarriak azkarrago pasarazteko. Kontakizun horien oinarria ia beti benetakoa zen (gertakarietan, auzokidez auzokide pasatzen ziren sekretuetan edo familiaren istorioetan oinarritzen ziren), baina bertsioz bertsio aldatu egiten ziren, kasu batzuetan fantasiazko kontakizun bilakatu arte. Ziurrenik horregatik erabaki nuen egun batean filmak egitea. Historia eta poesia bereizten ez dituen herriko kontakizun kolektibo horri nire ekarpena egin nahi nion.

Manuel Abramovich (Buenos Aires, 1987) zuzendaria, argazki-zuzendaria eta ekoizlea da.
Bere lanak errealitatearen eta fikzioaren arteko mugak desafiatzen ditu, eta egilearen kontzeptuari buruzko hausnarketa egiten du ‘zinema dokumentala’ izenekoaren baitan. Film hauek zuzendu ditu: La Reina (2013), Las Luces (2014), Solar (2016), Soldado (2017) eta Años Luz (2017). Hainbat sari jaso ditu bere lanengatik eta zinemaldi eta erakunde artistiko askotan proiektatu izan dira; hauetan, adibidez: Berlinale, Venezia, Donostia, MoMA, Cinéma du Réel, IDFA, Tribeca, Tabakalera, Film Society of Lincoln Center, BAFICI eta Documenta Madrid.
Beka eta egoitza askotan hautatua izan da; hauetan, adibidez: Fondo Nacional de las Artes (Buenos Aires), Tres Puertos (Mexiko eta Txile) eta EMARE (Alemania).
Gaur egun, sexu-lanean eta pornografian ardaztutako trilogia bat garatzen ari da hiru hiri hauetan: Berlin, Mexiko Hiria eta Buenos Aires.

Años Luz, 2017, Argentina/Espainia/Brasil, 72'.
Soldado, 2017, Argentina, 73'.
Solar, 2016, Argentina, 75'.
Las Luces, 2014, Argentina, 6'.
La Reina, 2013, Argentina, 19'.

El Oasis intimitatea show gisa eraikitzeari buruzko filma da.
Horrez gain, egiten ari naizen trilogia baten bigarren atala da. Gorputz maskulinoa negozio gisa erabiltzeari buruzkoa da, eta hiru hiritako pornografian eta sexu-lanean ardazten da (Berlin, Mexiko Hiria eta Buenos Aires).
Pornoaren industria sexuari buruz hitz egiteko testuinguru gisa interesatzen zait, non “ni”-a besteentzako eraikitzen baiten, non existitzeko konektatuta egon eta ikusgarri izan behar baiten. Nola bihurtu norberaren gorputza ikuskizun? Nola antzezten da plazera?